Szlak serduszkowy wokół Polanicy-Zdroju

O tym, że istnieje szlak serduszkowy wokół Polanicy, wiedziałem od kilkuastu lat. Z Anią byłem na nim po raz pierwszy w zeszłym roku, gdy szliśmy do Spalonej. Wtedy też zaczęliśmy zastanawiać się nad przejściem tego szlaku w całości. To pętla o długości 24 kilometrów, która przebiega przez centrum Polanicy a następnie wiedzie po okolicznych wzgórzach. Chociaż to droga na wycieczkę jednodniową, wędruje się po dość zróżnicowanym terenie. Ponadto, warto przy okazji wpaść do zdroju na obiad, kawę i dość smaczną wodę zdrojową 🙂

Polanica i tereny podmiejskie

Jeszcze rok temu, parkingi publiczne w Polanicy były zupełnie darmowe. Niestety świat się zmienia i te najfajniejsze, obok centrum, są już płatne. W czasie naszej wycieczki bylo to 3 zł za godzinę, czyli parking na czas wędrówki to koszt obiadu albo biletu pociągiem w jedną stronę. Dlatego lepiej wybrać się pociągiem, bądź postawić auto na którymś z osiedli, albo pod dworcem.

Pierwsze kilometry szlaku to niestety niespecjalnie ciekawe obrzeża tego miasteczka. Idzie się asfaltem, lecz ruch samochodowy jest niewielki. Dopiero za granicą Polanicy, asfalt zamienia się na drogę szutrową, którą dochodzi się do Pokrzywna. Jest tam klasztor a także muzeum misyjne oo. Sercanów. Nomen omen 😉 Byliśmy tam wcześnie rano, więc muzeum nie było czynne, a obiekt z zewnątrz nie prezentuje się ciekawie. Natomiast droga, która prowadzi wokół obiektu, jest piękną drzewną aleją.

Góry Bystrzyckie

Po wyjściu z Pokrzywna, powoli zaczyna się górska wędrówka. Po obu stronach szutrowej drogi jest las a w nim rosną piękne poziomki 😉 Gdy objedliśmy się, skierowaliśmy się dalej serduszkowym szlakiem w kierunku Grobu Wredego. Tak nazywał się leśniczy, który zbudował długą leśną drogę trawersującą zbocza Gór Bystrzyckich. Przy jego grobie szlak serduszkowy odbija z leśnej drogi i wchodzi w głąb lasu. Ten fragment trasy spodobał nam się najbardziej. Serduszka idealnie pasują do rzadko odwiedzanej drogi prowadzącej omszałymi kamiennymi schodami.

Chociaż cały czas szliśmy lasem, krajobraz zmieniał się dość dynamicznie. Najczęściej towarzyszył nam stary las ze świerkami i bukami, ale zdarzały się też fragmenty porośnięte młodymi drzewami. Szczególnie ciekawy fragment Gór Bystrzyckich to Fort Fryderyka. Z dawnego obiektu obronnego pozostało niewiele – połączone bloki skalne, krótki podziemny korytarz. Zainteresowanie wzbudza kamień pamiątkowy wspominający skok pana Ponzela.

Dzielny (względnie pijany) pan założył się o butelkę wódki, że zeskoczy z fortu na dół. To będzie jakieś dwadzieścia metrów w pionie. Wydawać by się mogło, że to będzie pewna śmierć. Jednakże, czy to dzięki przypadkowi, czy sprytowi, pan Ponzel skoczył na drzewo, którego gałęzie wyhamowały upadek. Zakład nie tylko przyniósł wygraną, ale również sławę na dziesięciolecia. Można powiedzieć, że ma pomnik trwalszy niż spiż 😉 No powiedzcie, jaki inny uczestnik zakładu doczekał się tablicy pamiątkowej o swoim wyczynie?

Góry Stołowe

Szlak serduszkowy wokół Polanicy prowadzi również przez Góry Stołowe. Zaczynają się one tuż za zachodnim krańcem miasta. Chociaż stoliwo nie jest wyraźnie widoczne jak choćby na Szczelińcu, to można zauważyć dużą różnicę w porównaniu z Górami Bystrzyckimi. To już nie pofałdowane góry, lecz typowy płaskowyż. Trzeba się namęczyć, by dostać się na na górę, lecz później jest już płasko.

Różnica jest też w samym lesie – płaskowyż porośnięty jest przez bór sosnowy, dość nietypowy dla polskich gór. Z uwagi na ukształtowanie terenu, po drodze jest też kilka punktów widokowych, ale byliśmy nimi mocno rozczarowani. Widok na Polanicę nie jest specjalnie ciekawy, bo na pierwszy plan wybijają się PRL-owskie bloki.

Wszechobecne sosny i nieco piaszczysty szlak przypominały nadmorskie ścieżki, więc zdecydowałem się spory kawałek przejść boso. Niestety, Ania nie chciała mi w tym towarzyszyć, ale chociaż nie wstydziła się iść ze mną 😛

Szlak serduszkowy wokół Polanicy – zakończenie

Ostatnie kilometry szlaku prowadzą już samymi obrzeżami miasta. Co jakiś czas zbliżaliśmy się do osiedli i wydawało się, że najdzikszy fragment szlaku już za nami. Nic bardziej mylnego! Zaraz za zabudowaniami jednego z Polanickich osiedli trafiliśmy na spore stado dzików, tuż przy szlaku. Oprócz dorosłych były też warchlaki, więc serca nam mocno przyspieszyły. Na szczęście dźwięk gwizdka pomógł je przekonać do tego, żeby sobie poszły dalej od szlaku.

Gdy zbliżaliśmy się do szczytu Wzgórza Marii, ostatniej góry na szlaku, usłyszeliśmy pierwsze grzmoty. Szczęśliwie, stamtąd było już blisko do centrum, więc akurat zdążyliśmy wejść do naszej ulubionej Polanickiej knajpki i zająć stolik 🙂

Po pysznej pizzy (na którą chyba zasłużyliśmy) wybraliśmy się jeszcze na spacer po Parku Zdrojowym i zajrzeliśmy do pijalni. W końcu to jedno z najładniejszych uzdrowisk w województwie dolnośląskim.

Podstawowe informacje:
Długość: 23,8 km
Przewyższenie: 950 m
Czas przejścia: 6 h 40 min. (nasz czas: 8 h 10 min. z postojami)
Trudność: łatwa
Dojazd: samochodem albo pociągiem
Mapa: